اره منتظرتم و دلتنگ...

کوله بارمو بستم وراهی سفرم...

اما بدون همسفر....دستاتو بهم بده و باهام راهی شو...

بیا وتنهام نذارآخه  من به بودنت نیاز دارم ...

بهم نفس بده وامید بودن ونوشتن..

من خونمو عوض کردم اما هنوزم همون مهتابم..

با همون دلتنگی ها و دلواپسی ها و دلخوشی ها...

تنهام نذار وبهم سر بزن..

منتظرتم ...

من تو دل ماه شب ۱۴ خونه کردم....

رفتم که بتابم....رفتم که بگم هیچ ابری نمی تونه جلوی بودنمو بگیره...با بودنت اینو به بقیه هم ثابت کن...

من هرجا که باشم بازم منتظرتم ...

 ماه شب چهارده خونه دوم من و میعادگاه من و تو...

تنهام نذار....

م ن ت ظ ر ت م ....

دیگه نایی برای دوست داشتن برام نمونده..گاهی وقتا حس میکنم نفسهای اخرو می کشم و گاهی باشتاب پیش میرم وگاهی به شدت در جا میزنم.....

تموم  چیزایی که یه زمانی  برام  عشق بودن  یادته؟ 

تموم اون چیزای رنگی و قشنگ  توی تنگ بلوری نگات سرمست شنا ميکردن و تو ....توی یکی از همون روزای سیاه و سفید با هم بودنمون  خواسته يا نا خواسته تنگ بلوری نگاتو را به زمين زدی و شیکوندی.. اون لحظه چقدر برام غریبه بودی .......یادته؟  
 تو رفتی...من موندم . یه عشق شکسته  بزرگ وسربه زيرو سخت...

چیزی که عوض شد رویاهای من بودو  نگاه های تو و دنیای من و احساس تو...

 احساسم احساسی بود  ناب و پاک ولی چیزی که پیوند نخوردنی بود  جادوی  طلسم نگات بود.. 

 اره جادوگر چیره دست سرزمین نفرین شده قلبم...
هنوز هم هر چند وقتی  قطره های باقیمونده  احساسم .خاطره های اون تنگ بلور دلتنگی ها مونو  ...  اون مهربونیای گا ه وبیگاهتو ...اون تب کردنهای عاشقونمو.... یادم میندازه..

معشوق مهتاب مینویسد ...

در قصه ای قدیمی حکایت میکنند که و قتی روزی روزگاری در سرزمینی دور ، مردم گناهان بسیار کردند و مورد خشم خداوند قرار گرفتند ، خداوند تصمیم گرفت تا تنبیهی سخت بر آنها مقرر فرماید ، تنبیهی سختتر از آتش و سیل و زلزله و قحطی و بیماری ، تنبیهی که نسل ها را سوزنده تر از آتش بسوزاند ، با آنکه کسی ببیندش یا بر آن واقف شود.
پس خداوند ۲ کلمهء «دوستت دارم» را از ذهن و قلب مردم پاک کرد ، چنان که از روز ازل آن کلمات را نه شنیده نه گفته و نه احساس کرده باشند.

ابتدا همه چیز عادی و زندگی به روال همیشگی خود در گذر بود ، اما بلا کم کم رخ نمود ، زمانی که مادری میخواست ، عشق بی غش تقدبم فرزند کند ،هنگامی که ۲ دلداده میخواستند ، کلام آخر را بگویند ، و خود را به یکباره به دیگری واگذارند ، آنگاه که انسانها ، دو برادر ، دو همسایه ، دو دوست در سینه چیزی گرم و صادقانه احساس میکردند و میخواستند که آنرا نثار دیگری کنند ، زبانه بسته بود و چشمها منتظر و آن کلامی که پاسخگوی همهء این نیازها بود ، از دهان کسی بیرون نمی آمد و تشنگی ها سیراب نمیشد . و بعد ...
کم کم سینه ها سرد شد ، روابط گسست و ملال و بی تفاوتی جایگزین شد . دیگر کسی حرفی برای گفتن به دیگری نداشت . آدمها در خود فشردند و در تنهایی بی وقفه از خود پریسدند :
«چه شد که ما به اینجا رسیدیم ؟ کدام نعمت از مبان ما رخت بر بست ؟ و اندوه امانشان را برید. »
خداوند دلش بر این قوم ، که مفلوک تر از همهء اقوام جهان شده بود ، سوخت و کلامات «دوستت دارم» را به ذهن و قلب آنها باز گرداند .

خدا رو شکر که ما هنوز می تونیم به هم  بگییم «دوستت دارم».

 << پس از هم دریغش نکنیم >>

نمي دانم نمازم را كدامين قبله بگذارم...

و دست پرنيازم را به دستان كه بسپارم..

گمانم كنج تنهايي همه تقدير من بوده..

خدايا ...يك تشكر هم به درگاهت بدهكارم...

به مثل آسمان پاكي خداي مهرباني ها...

مرا درياب خوبه من, كه از تو سرشارم...

مرا نگذار بيهوده اسير آرزو مانم...

اگر دنياي رويايم سراسر زيرو رو گردد..

.فقط يك حرف ميماند ,

 عزيزم

دوستت دارم...

من گمان ميكردم دوستي همچون سروي سرسبز
چهار فصلش همه آراستگيست
من چه ميدانستم هيبت باد زمستانيست
من چه ميدانستم غنچه ميپژمرد از بي آبي
سبزه يخ ميزند از سردي دي
من چه ميدانستم دلها همه از آهن و سنگ
قلبها بي خبر از عاطفه اند...

**************************************

من يعنی يک دريا بی کسی، من يعنی يک آسمان دلتنگی، من يعنی يک بيابان تشنگی، من يعنی يک گورستان آرزو، يعنی يک دنيا غم، من يعنی يک قفس پرواز، من يعنی يک احساس ناپخته و خام.
شکايت از چه کنم که با دست خود خون بر دل بيمار خود کرده ام.

حکايت ازچه کنم که خود شاهد اين حکايتم. از زمانی که روح خويش را قربانی تو کردم، از زمانی که من فنای تو شد، بر سنگ نوشته زندگيم مهر غم زده شد. در خيال بتی زيبا، بی نقص و کامل از تو ساختم و در عمل به خطا خدايی کرده و به آن جان بخشيدم.

 ابتدا قلب خود را به تو هديه کردم، سپس خداييم را و دست‌ آخر خود به پايت افتادم. همه چيزدر راه تو نهادم. در تو فنا شدم. تو رفتی. تو رفتی و من فنا ماندم.
رفتی و زخم تبرت را بر ساز زندگی من زدی. آخر تو را از اين زخم جز ويرانی من چه حاصل بود؟نمی باست آرزوهايم رادر حباب زندگی می دميدم.

امشب ديگر بغض فرو مانده ام می ترکد. چاه تنهاييم آنقدر در خود جوشيد تا خشک شد. ديگر اينجا ماندن، پس از مرگ آن تک درخت عاشق سزاوار نيست. بايد رفت... بايد رفت...

به نام حق
به نام آنکه دوستی را آفرید ، عشق را ...
به نام آنکه کلمه را آفرید ، و کلمه چه بزرگ بود در کلام او و چه کوچک شد آن زمان که میخواستم از او بگویم...
سالهاست دچارش هستم ، و چه سخت بود بیدلی را ، ساختن خانه ای در دل ...
و این دل بینهایت ، چه جای کوچکی بود برای دل بیتابش ...

او رفت و من نشناختمش ، آواز غریبش را شنیدم ، اما نشناختمش ، همان گونه که بغضهای گاه بیگاهم را نشناختم ...
فقط آنقدر او را شناختم که در سایه های افتاده به کلامش ، به دنبال جای پای خدا باشم ...

(به نقل از سایت سهراب سپهری)

من از پروانه اي بيشم.......تو از شمعي چه كم داري؟
همانگونه كه سوزاندي مرا....خود نيز ميسوزي

 ***************************

خونه عشق من قلب ويران شده تو بود كه با نيم نگاه غريبه اي به دست باد سپرديش

خونه عشق من تو اسمون پر ستاره چشمات بود كه بي رحمانه ازم دريغشون كردي

خونه عشق من ميون گرمي نفسهات بود كه كه حالا سرديشون تنم رو ميلرزونه

خونه عشق من لاي مردونگي دستاي پر مهرت بود كه به بچه بازي يه عروسک فروختيشون

خونه عشق من ميون گرمي حرم نفسات بود كه ديگه نفسي واسه همنفس شدن برام باقي نذاشتي...........

خونه عشق من..ميون زمزمه هاي عاشقونت بود كه ديكه جزیه تیکه سكوت حرفي براي گفتن نداري.. ......

خونه عشق من...همش از جنسه تو...از جنس مهرت..صفات....حرفات...خنده هات....و بي وفاييات...من هر شب بالاي سر اين وييرونه جاي جفتمون عزادارم....

سلام ....

دو روز دیگه سالروز وفات بزرگ بانوی اسلامه....بزرگ اسوه وفاداری...نجابت...ایثار...و مهربونی.. هم یه همسر نمونه بود... هم یه دختر نمونه و هم یه فرشته..یه مادر..من پیشا پیش این روزو به همه اونایی که عاشقانه این یاس آل عبا رو دوست دارن تسلیت میگم...

*****************************************

                                       مي دونستي تو هم يك فرشته داري؟

کودکی که آماده ی تولد بود،نزد خدا رفت و از او پرسيد:می گويند فردا شما مرا به زمين می فرستيد.اما من با اين کوچکی و بدون هيچ کمکی چگونه می توانم برای زندگی به آنجا بروم؟
خداوند پاسخ داد:از ميان تعداد بسياری از فرشتگان من يکی را برای تو در نظر گرفته ام.او در انتظار توست و از تو نگهداری خواهد کرد.
اما کودک هنوز مطمئن نبود که می خواهد برود يا نه.
-اما اينجا در بهشت،من هيچ کاری جز خنديدن و آواز خواندن ندارم و اينها برای شادی من کافی هستند...
خداوند لبخند زد:فرشته ی تو برايت آواز خواهد خواند،هر روز به تو لبخند خواهد زد.تو عشق او را احساس خواهی کرد و شاد خواهی بود.
کودک ادامه داد:من چطور می توانم بفهمم مردم چه می گويندوقتی زبان آنها را نمی دانم؟
خدتوند او را نوازش کرد و گفت:فرشته ی تو،زيباترين واژه هايی که ممکن است بشنوی در گوشت زمزمه خواهد کرد و با دقت و صبوری به تو ياد خواهد داد که چگونه صحبت کنی...
کودک با ناراحتی گفت:وقتی می خواهم با شما صحبت کنم چه کنم؟
اما خدا برای اين سوال هم پاسخی داشت:فرشته ات دستهايت را کنار هم قرار خواهد داد و به تو ياد می دهد چگونه دعا کنی.
کودک سرش را برگرداند و گفت:شنيده ام در زمين انسان های بدی هم زندگی می کنند.چه کسی از من محافظت خواهد کرد؟
-فرشته ات از تو محافظت خواهد کرد،حتی اگر به قيمت جانش تمام شود.
کودک با نگرانی ادامه داد اما من از اينکه ديگر نمی توانم شما ببينم ،ناراحت خواهم بود...
خداوند گفت:فرشته ات هميشه از من با تو صحبت خواهد کرد و به تو راه بازگشت نزد مرا خواهد آموخت،اگرچه من کنار تو خواهم بود.
در آن هنگام بهشت آرام بود اما صداهايی از زمين شنيده می شد.کودک می دانست که بايد به زودی سفرش را آغاز کند.او به آرامی از خدا يک سوال ديگر پرسيد:خدايا!اگر من بايد همين حالا بروم،لطفا نام فرشته ام را به من بگوييد...
خداوندشانه ی او را نوازش کرد و پاسخ داد:نام فرشته ات اهميتی ندارد.

راست می گی بزرگ شدیم ...آنقدر بزرگ که وقتی دروغ می گیم کسی نمی فهمه ...
وقتی کار بدی می کنیم کسی تنبیهمون نمی کنه....آره بزرگ شدیم ...

ولی اگه اینطوره چرا وقتی داشتی می رفتی گریه کردی ..
چرا وقتی تو خم کوچه گم شدی دیگه نتونستم بغض گیر کرده در گلمو بخورم و از چشمام مثل چشمه اشک جاری نشه .. چرا هنوزم وقتی یادت میکنم دلم تنگ می شه ....
چرا همه چیز گم شد ...
راستی اگه یک روز صفای کودکی رو پیدا کردی منو دوباره یادت بیار شاید بتونی گناهمو ببخشی ....
شاید بی گناه بودم ..........

*******************************************************

من نیز گناه کردم اما..... این بود گنه که با تو باشم
سرمست سبو چو باده نوشان آن لحظه که عاشق تو باشم

من نیز زدست خویش زارم افتاده و زار روزگارم
اما توبدان امید م ای یار تنها به رخ تو دیده دارم

همون ملكه بد قول..اما عاشق همون ملكه ديوونه كه عاشق يه شاهزاده ديوونه تر از خودش شده ...همون ملكه دشت رزاي زرد همون زردي كه تو چشم ادما نشونه نفرته و تو چشم اين ملكه ديوونه نشونه عشق...                                                                                                همون ملكه اي كه يه دسته رز زرد شده يه قصر گل تو دلش همون ملكه اي كه هر شب احوال شاهزاده مهربونشو از مهتاب و ستاره مي پرسه ...بازم بگم يا كافيه...
نه نه هيچ فكر نكن اتفاق خوبي افتاده كه دارم با اين لحن صحبت مي كنم...                          هيچ اتفاقي نيفتاده روزا رنگ شبن و شبا رنگ تنهايي و دل من همچنان پر از درد و غم اما اينجا يه چيزي هست كه همه چيو تغيير ميده و شده يه نقطه نوراني تو دل اين ملكه تنها و خسته و اون وجود شاهزاده ايه تو ديار عاشقي كه ملكه فقط و فقط به اميد رسيدن به اون ساعتها و روزها منتظره و تمام درد و رنج و اشكشو ميون تموم تاراي نخ هاي رنگي مي زاره و رو يك تابلو كوچيك مي بافه تا يه روز يه روز كه دوباره خورشيد ازادي بتابه تقديم كنه به شاهزاده روياييش...
تابلويي كه كوچيكه و بچه گونه تابلويي كه واسه شاهزاده ارزشش خيلي كمه اما ملكه اونو داره با نخ هاي دلش مي بافه...                                                                                         

يه تابلو رنگي با يه دنياي سفيد كودكانه دنياي پاك و صادق بچه ها دنياي به دور از رنگ و رياي ادم بزرگا...چيزي كه هر روز دونه دونه اشك ملكه روش ميچكه...

چيزي كه بيشتر شده بافته رنج ملكه هم دم اين روزاي سخت و تاريكش....

همون موقع ها كه عاشق تو شدم مي دونستم كه داشتنت خيلي كار مشكليه همون موقع كه تموم حرفامو برات زدم همون موقع كه فهميدي چي هستم و كي هستم بايد مي فهميدي كه يه ادم پر از مشكلم سواي همه دختراي هم سن و سال خودش...اما سواي همه ادماي دور و برش يه قلب داره كوچيكه اما پاكه و بي ريا كه با تمام وجود سپردش به تو تنها چيزي كه خيلي ها با جبر و زور و تهديد نتونستن بدستش بيارن همون چيزي كه پولاي رنگارنگ و قيافه هاي جذاب نتونستن چركين و كثيفش كنن...
تو اين روزا دل يه دل پاك و بي ريا ناياب ترين چيزيه كه وجود داره كه روزي صد هزار بار شكر كه حد اقل يكيش نصيب من شده...من به زيبايي و پاكي دل تو قسم مي خورم چون با تمام وجود اعتراف مي كنم كه دل تو پاك تر و زلال تر از قلب منه...تو يه گوهر نايابي كه خدا به من داد و اميدوارم فرصت بهم بده و موقعيتشو تا هر چه بيشتر مراقب و مواظب اين گوهر باشم حد اقل بهم فرصت بده تا چند صباحي همراه اين وجود گوهري پاك زندگي رو عشق رو ديوونگي رو خوشبختي رو فرياد رو معنا كنم..............
دلم تنگه خيلي دلم تنگه دلم مي خواد يه روز با هم بريم يه جايي كه ريا توش كمتره و قلبامون راحت تر مي تونه فرياد بزنه كاش خدا فرصت با تو بودن دوباره رو بهم بده...
وقتي دستام خالي باشه وقتي باشم عاشق تو
غير دل چيزي ندارم كه بدونم لايق تو........................

وقتي آموزگار پرسيد عشق چند بخش است ؟! دستم را بالا و پائين بردم و گفتم يک بخش .

اما وقتي تو را شناختم فهميدم که عشق 3 بخش داره :

1- اتش تو را ديدن

2- شادي با تو بودن

3- اندوه بي تو ماندن

رویاهام جلو روم بود به طرفشون خیز برداشتم با تمام توانم به طرفشون میدویدم طوفانای گاه و بی گاه سرعتم رو کم نمیکرد بلکه قوی تر میشدم و با توان بیشتر می دویدم ...
یه دفعه خودم رو در مقابل روباها و آرزوهام دیدم ... همه اونا یه جا در مقابلم ظاهر شده بودن به طرفشون رفتم... اما انگار میخواستن ازم فرار کنن اگه قصد فرار داشتن چرا منو به طرف خودشون میکشیدن ...
شاید همه اینا خواب بوده شایدم نه... ولی خواب که اینطوری نمیشه... هر کس در خواب به آرزوها و خواسته هاش میرسه ولی چرا اونا سعی دارن از من دور بشن یعنی تحملم از نزدیک سخته؟
ولی نه اگه سخت بود که دستای منو نمیخواستن ...
من که نمیدونم چرا رویاهام میخوان از دستم فرار کنن شما میدونید؟
اگه میدونین چرا... در کامنت بهم بگین خوشحال میشم از نظرات شما با خبر بشم ...

به امید دیداری دوباره
.........................::::::معشوق مهتاب::::::.........................  

اشکهایت گواه این میهمانیند...کاش من هم قطره ای از اشکت بودم....